ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΗΤΣΟΣ ΔΙΑΒΑΙΝΕ
Το χελιδονάκι ακούει στο όνομα Μήτσος και «δεν μασάει». Κάνει τις πιο τρελές βουτιές, χάνεται στα ύψη, τσακώνεται και αυθαδιάζει. Με το τέλος του καλοκαιριού, ο Μήτσος αρνείται τον κομφορμισμό των άλλων χελιδονιών να μεταναστεύσουν σε τόπους πιο θερμούς. Οι γονείς και οι φίλοι τον προειδοποιούν ότι θα περάσει δύσκολες μέρες. Τίποτα ο Μήτσος... Παραμένει. Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής αρχίζει ένα σφίξιμο στην καρδιά του αντάρτη. Με τον παγωμένο βοριά η καρδούλα του τρέμει. Κι όταν σι πρώτες νιφάδες χιονιού τον ακουμπούν, ο Μήτσος, τρομαγμένος, παίρνει τον δρόμο της ξενιτιάς. Ο δρόμος είναι όμως μακρύς και παγωμένος, ο Μήτσος, εξαντλημένος, τσακίζεται σ’ ένα στάβλο. Τον πλησιάζει η αγελάδα και τον... θάβει κάτω από τη φρέσκια και ζεστή κοπριά της. Ο Μητσάρας ζωντανεύει και -φραπ, φρουπ - βγάζει το κεφάλι από τη κοπριά. Και τότε … τότε τον παίρνει είδηση μια γάτα. Τον πλησιάζει και -χλατς- τον κάνει μια μπουκιά. Ηθικά διδάγματα της ιστορίας του τσαμπουκαλεμένου χελιδονιού, που άκουγε στο όνομα Μήτσος:
1. Όποιος σε ρίχνει στα σκατά δεν είναι υποχρεωτικά εχθρός σου.
2. Όποιος σε βγάζει υπό τα σκατά δεν είναι υποχρεωτικά φίλος σου.
3. Αν σ’ αρέσουν τα σκατά, τουλάχιστον κάτσε μέσα σ’ αυτά ήσυχος για να μη σε κάνουν τσακωτό.
Υ.Γ. Ιστορία που διηγείται ο Μάλαμας στο ΜΕΤΡΟ ως απόσταγμα ζωής…Άντε να προσθέσουμε κι εμείς ένα: αν είσαι Μήτσος και τα σκατά τα κάνεις μάλαμα.
Από τη στήλη “Words” με επιμέλεια των Αποστόλης Καπαρουδάκης, Λίνα Γιάνναρου και Ματίνας Ντάνου.
Το χελιδονάκι ακούει στο όνομα Μήτσος και «δεν μασάει». Κάνει τις πιο τρελές βουτιές, χάνεται στα ύψη, τσακώνεται και αυθαδιάζει. Με το τέλος του καλοκαιριού, ο Μήτσος αρνείται τον κομφορμισμό των άλλων χελιδονιών να μεταναστεύσουν σε τόπους πιο θερμούς. Οι γονείς και οι φίλοι τον προειδοποιούν ότι θα περάσει δύσκολες μέρες. Τίποτα ο Μήτσος... Παραμένει. Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής αρχίζει ένα σφίξιμο στην καρδιά του αντάρτη. Με τον παγωμένο βοριά η καρδούλα του τρέμει. Κι όταν σι πρώτες νιφάδες χιονιού τον ακουμπούν, ο Μήτσος, τρομαγμένος, παίρνει τον δρόμο της ξενιτιάς. Ο δρόμος είναι όμως μακρύς και παγωμένος, ο Μήτσος, εξαντλημένος, τσακίζεται σ’ ένα στάβλο. Τον πλησιάζει η αγελάδα και τον... θάβει κάτω από τη φρέσκια και ζεστή κοπριά της. Ο Μητσάρας ζωντανεύει και -φραπ, φρουπ - βγάζει το κεφάλι από τη κοπριά. Και τότε … τότε τον παίρνει είδηση μια γάτα. Τον πλησιάζει και -χλατς- τον κάνει μια μπουκιά. Ηθικά διδάγματα της ιστορίας του τσαμπουκαλεμένου χελιδονιού, που άκουγε στο όνομα Μήτσος:
1. Όποιος σε ρίχνει στα σκατά δεν είναι υποχρεωτικά εχθρός σου.
2. Όποιος σε βγάζει υπό τα σκατά δεν είναι υποχρεωτικά φίλος σου.
3. Αν σ’ αρέσουν τα σκατά, τουλάχιστον κάτσε μέσα σ’ αυτά ήσυχος για να μη σε κάνουν τσακωτό.
Υ.Γ. Ιστορία που διηγείται ο Μάλαμας στο ΜΕΤΡΟ ως απόσταγμα ζωής…Άντε να προσθέσουμε κι εμείς ένα: αν είσαι Μήτσος και τα σκατά τα κάνεις μάλαμα.
Από τη στήλη “Words” με επιμέλεια των Αποστόλης Καπαρουδάκης, Λίνα Γιάνναρου και Ματίνας Ντάνου.