Λοιπόν,το παιχνίδι έχει ως εξής! Αρχίζω να γράφω τους στίχους κάποιου τραγουδιού κ ο επόμενος συνεχίζει με στίχους απο κάποιο άλλο τραγούδι στους οποίους να περιέχεται μια οποιαδήποτε λέξη απ'το προηγούμενο!
Κανόνες:
1.Η λέξη που επιλέγεται πρέπει να παραμένει όπως είναι,δε μπορεί ο επόμενος να γράψει κάποιο παράγωγο!
2.Την κοινή λέξη καλό θα ήταν να τη γράφετε με κεφαλαία

Ας κάνω την αρχή...

Σε ένα ποτήρι με φυτίλι αναμμένο
Βλέπω τα ΜΑΤΙΑ σου και κλαίω σιωπηλά
και το μυαλό μου που 'ναι πάλι θολωμένο
στριφογυρνάει των τραγουδιών σου την θηλιά

matia pou de vleponati grigora lismoniountai
(evala to ''matia'' epeidi to xes grapsei me kefalaia...etsi prepei h opoia le3i theloume??!!)

Όλα τα πράγματά μου αναθυμούνται
μιαν ώρα που περάσαμε μαζί
Σ' εκείνη τα βιβλία μου ΛΗΣΜΟΝΙΟΥΝΤΑΙ
Σ' εκείνη το ρολόι ακόμα ζει


Καρυωτάκης, Θεοδωράκης , Παπακωνσταντίνου ... τι να λέμε τώρα...


να βάζουμε αρκετούς στίχους όμως για να μην δυσκολεύουμε και πολύ τον επόμενο....
Πολύ καλό το παιχνίδι, Νοτιά!

Στήνουν τ' αηδόνια συναυλία
σ' ένα δεντράκι τόσο δα
Όσα το αίμα τραγουδά
μην τα γυρεύεις στα ΒΙΒΛΙΑ

Κάποτε θα μου δίνεις ένα βλέμμα,
Κάποτε θα σου τραγουδώ
Θα 'σαι το σώμα το ΑΙΜΑ θα 'μαι 'γώ
Και θα 'μαστε κι οι δυο σταγόνες στο γιαλό

petaw petres sto gialo ki autes girizoun pisw

Ποιά ζητιανιά η αγάπη σ` αυτόν το νέο... αγώνα
Στους δρόμους οι αντάρτες κρατούν ΠΕΤΡΕΣ απ` τον Παρθενώνα


Νοτιάς, όλα τα λεφτά ο τελευταίος στίχος του Νίκου Χαλβατζή, συμφωνείς ;
(Ελπίζω να έχω μεταφέρει σωστά τον πρώτο...)

Τι έγινε, έφτασες στην ιστορική πατρίδα του Δημήτρη Χατζή και της Βάνας Μπάρμπα ;
Καλά να περάσεις φίλε !

Φοράει ο μέρμηγκας γυαλιά
κι οι πέτρες έχουν γένια...

Ένας ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ τυφλός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό, προσκυνάμε
εν-δυό, πολεμάμε
εν-δυό, δεν πεινάμε




Βάαλε μου δύυυσκολαα και μηηηηη με βοηθάααας....

Ρε, λέτε ο διοπτροφόρος μέρμηγκας του Θανάση να είναι ο διάδοχος του γνωστού μέρμηγκα του Λοϊζου ;
Σίγουρα πάντως θα είναι σοφότερος μετά το πάθημα του προκατόχου του...

Πάνω στο λευκό σου το λαιμό πέφτει πυκνό το χιόνι...Πάνω στο λευκό λαιμό ΧΕΡΙ ζεστό ζυγώνει...Φέρνει τα πέντε δάχτυλα, φέρνει τα δέκα χάδια,
φέρνει και σώμα δύστροπο που 'μαθε στα σκοτάδια...

Τα δάχτυλα μου σαν κισσός τυλίξαν το τιμόνι
κι ι πέτρα του δαχτυλιδιού χάθηκε στο σκοτάδι...

(Εγώ βάζω λίγους στίχους για να παιδευτούμε και λίγο...Εμείς παίζαμε το παιχνίδι με στίχους που να έχουν μια συγκεκριμένη λέξη μέσα και κάποια στιγμή δυσκόλευε πολύ γιατί εξαντλιόντουσαν τα τραγούδια....)

Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει

ase to kormi na pesei me sto parapigado
pou xei fidia petimezi kai vathi antilalo....

Και δαχτυλίδια
μπλεγμένα φίδια θα σου κρεμάσω
και αραββώνα στη Βαβυλώνα
θα σου περάσω...

Ότι σκότωσε πουλάω
μα αυτό το αίμα με δένει σφιχτά
σ'ένα αρραβώνα ακριβό
Είμαι ένα σκυλί που γαβγίζει στ' αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη

με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω την λάσπη . . .